آیت الله سید علی اکبر بنى هاشمى

     سیدنا الاستاد آیه الله سیّد على ‏اکبر بنى ‏هاشمى بذرگر فرزند سیّد محمّد، سال 1321ش. در روستاى گرماب از توابع شهرستان تربت حیدریه، در یک خانواده مؤمن و متقى متولد شد. پدرش روحانى و از افراد بانفوذ منطقه بود و کشاورزى مى‏کرد و زندگى ساده و تا حدى مرفه داشت.  

      بنى‏ هاشمى خواندن و نوشتن را در زادگاهش نزد پدر آموخت. در سال 1334ش. جهت تحصیل علوم دینى به مشهد آمد و در مدرسه ابدال‏ خان (مدرسه ای در کنار آرامگاه پیر پالان دوز که اکنون خراب گردیده است) ساکن شد. مقدمات را نزد مرحوم صدوق، شیخ محمّد عیدگاهى، ادیب نیشابورى و آیه‏ اللّه‏ میرزا احمد مدرّس فراگرفت. در سال 1342ش. به قم رفت و در مدرسه فیضیه حجره گرفت و سطح را خدمت اساتیدى چون آیه الله شیخ جعفر سبحانی، آیه الله خزعلی، آیه الله مشکینی، آیه الله سلطانی و همچنین فلسفه را نزد آیه الله انصاری شیرازی فراگرفت و سپس به مشهد برگشت و 12 سال خارج فقه را نزد آیه الله سید محمد هادی میلانی و اصول را نزد آیه ‏اللّه‏ وحید خراسانى، آیه الله ابراهیم علم الهدی و آیه الله سیّد حسین شمس تلمذ نمود. در زمان اقامت در قم مدت کوتاهى نیز از محضر امام خمینى قدس‏ سره برخوردار گردید.

        وی سال ها به تدریس سطح و خارج مبادرت ورزید. نویسنده این سطور به مدت پنج سال متوالی در محضر درس وی در شبستان آیه الله نهاوندی مسجد گوهرشاد مشهد مقدس کتاب های فرائد الاصول شیخ مرتضی انصاری، و کفایه الاصول آخوند خراسانی را تلمذ نمود. حاشیه بر عروه الوثقی و تقریرات دروس خارج فقه و اصول اساتیدش از آثار علمى اوست.

       علی اکبر بنى ‏هاشمى به امور سیاسى بى ‏توجه نبود و از ابراز مخالفت علیه رژیم پهلوى پرهیز نمى ‏کرد و از مواضع سیاسى و انقلابى امام خمینى (ره) دفاع مى‏ نمود. مظهر اخلاق نیک و صدق و صفا بود و ذکاوت ذاتى بالایى داشت. به مباحث علمى بسیار ارج مى ‏نهاد، بسیار صمیمى بود و به مشکلات روحى و معیشتى طلبه‏ ها رسیدگى مى ‏کرد و افراد مستعد را به کوشش هاى علمى بالاتر فرامى‏ خواند. سیماى بشاش و طبیعت خودجوش وى به همگان این فرصت را مى‏ داد تا از خرمن وجودى او برخوردار باشند.

       وی ایده های جالبی برای پرورش مجتهدین در حوزه علمیه مشهد داشت، معتقد بود: امتحان سالیانه طلبه ها فرصت مغتنمی است تا از میان ممتازین تعدادی را گزینش و انجام کار و برنامه خاصی را از آنان خواست. به این ترتیب هر 10 سال، حوزه می تواند 20 تا 30 مجتهد به جامعه ارزانی دارد. حتی برای کارهای اجرایی بجاست افراد پس از برخورداری از تحصیلات بالا جذب شوند، چون که این امر بر کارایی آنها می افزاید.

     درباره برنامه تدریس در حوزه علمیه مشهد نیز می گفت: جای آن دارد که گروهی به درس های فقه و اصول کمتر بپردازند و عهده دار دروس تفسیر، عقاید و اخلاق گردند. جای تاسف است که عده ای به این درس ها اهمیت نمی دهند، و تنها برای امتحان این گونه درس ها مورد توجه قرار نگیرند. وی آرزویش تقویت حوزه علمیه مشهد بود، به گونه ای که جلال و شکوه امام رضا (ع) در مشهد دو چندان شود.

       بنی هاشمی چهارشنبه هر هفته بخشی از درس خویش را به بیان مسائل عقیدتی و اخلاقی اختصاص می داد. درباره کمک کردن امام زمان (عج) بسیار می گفت. معتقد بود طلبه ها صاحب دارند و صاحب شان حتما از آنان دستگیری خواهد کرد. در مورد وضعیت پائین زندگی طلاب مشهد خیلی ناراحت بود و حتی در این باره حرص و جوش می زد. در هنگام تدریس، از صدای رسا و بلندی برخوردار بود، به گونه ای که اکثر اوقات بدون نیاز به میکروفون و بلندگو تدریس می نمود. از تبحر فراوانی در تدریس علم اصول برخوردار بود و بحث های اصولی فرائد الاصول شیخ مرتضی انصاری و کفایه الاصول آخوند خراسانی را خیلی روان و ساده تدریس می کرد.     

     آیه الله سید علی اکبر بنی هاشمی سرانجام در شب یکشنبه 26 بهمن 1376ش. زندگى را بدرود گفت و در روز دوشنبه 27 بهمن پس از تشییع باشکوه در میان حزن و اندوه عموم طبقات شرکت کننده در صحن نو(آزادى) حرم امام ابوالحسن الرضا علیه ‏السلام، جلوی غرفه بین ایوان طلا و کفشدارى و در گوشه غربى صحن به خاک سپرده شد. خدایش بیامرزد.

 

     منابع: بنی هاشمی، علی اکبر، «مصاحبه با استاد سید علی اکبر بنی هاشمی»، نگاه حوزه، اسفند1376 و فروردین 1377، ش36 و 37 ؛ مشاهیر مدفون در حرم رضوی، ج1، ص83 -84 ؛ سعیدی زاده، رسول، اطلاعات شخصی. 

/ 1 نظر / 131 بازدید
jazayeri

سلام علیکم کتاب خاندان های دانشور ایران ملاحظه شد. نکاتی درباب آن را ایمیل نمودم. منتظر پاسخ دریافت نامه خواهم بود. طیبی جزایری (آل طیب)